حسین سراجزاده معتقد است علوم اجتماعی در قبال آن چه در محیط پیرامونیشان میگذرد به نوعی مسئولیتپذیرند و به قول دورکیم اگر علم اجتماعی به درد بهبود شرایط جامعه نخورد، به یک ساعت وقت صرف کردن نمیارزد
گذر از عصر کمیابی به فراوانی فناورانه، فرضیات اقتصاد کلاسیک را به چالش کشیده و جامعه را میان چشمانداز رفاه همگانی و هراس از نابرابریهای عمیق الگوریتمی معلق ساخته است
مناقشه بین آگاهی خودبنیان هوش مصنوعی «کلود» و آینده کار و ازخودبیگانگی، پرسشی کانتی-دکارتی را به سیاست رفاه و اشتغال میکشاند
هرچه آموزش برای خانوادهها گرانتر میشود، سهم معلم از آن کمتر و شرایط کارش ناپایدارتر میشود؛ تناقضی که نابرابریهای اجتماعی را بازتولید میکند