عصیانگر محبوب؛ بازگشت شکوهمند برنی سندرز

قلمرو رفاه: ده سال پس از نخستین کارزار جنجالی ریاست‌جمهوری‌اش، برنی سندرز ۸۵ ساله بار دیگر به کانون تحولات سیاسی آمریکا بازگشت، اما این بار نه در حاشیه‌ی اعتراضات، بلکه به عنوان کلیدی‌ترین عامل بسیج رای‌دهندگان و موتور محرک نامزدهای دموکرات. در شرایطی که حزب دموکرات پس از شکست‌های پیاپی در جست‌وجوی هویت و رویکردی تازه برای جلب آرای طبقه‌ی کارگر بود، پیام‌های قدیمی سندرز درخصوص مبارزه با الیگارشی و عدالت اقتصادی مورد توجه قرار گرفت و به عامل مهمی در پیروزی دموکرات‌ها تبدیل شد. نوشتار حاضر به بررسی حضور چشمگیر و پرمناقشه‌ی او در کارزارهای انتخاباتی اخیر و تاثیر او بر پیروزی حزب دموکرات می‌پردازد. این مقاله به قلم راسل برمن در 27 اکتبر سال جاری (یک هفته قبل از برگزاری انتخابات) در آتلانتیک (The Atlantic) منتشر شده است. این نشریه از قدیمی‌ترین و معتبرترین مجلات در آمریکاست که در سال 1875 توسط جمعی از نویسندگان برجسته مانند هریت بیچر استو (نویسنده‌ی کتاب کلبه‌ی عمو تم) پایه‌گذاری شد و مجله‌ای مستقل با گرایش میانه به چپ یا لیبرال‌دموکراسی است.

مترجم: نامدار شیرازیان | در اوایل همین ماه، وقتی تور انتخاباتی بِرنی سَندِرز در سفری به جنوب از مِین می‌گذشت، در هر توقف جمعیت مشتاق بیش‌تر و پرصداتر می‌شد. در مرکز همایش‌های بَنگ‌گُر [1] 650 نفر گرد هم آمدند، پس از آن 700 نفر در کلیسایی در لوییستِن و دست آخر بیش از 1000 نفر سالن ورزش دبیرستانی در بیدِفُِرد [2] را پر کردند. سندرز مشغول تبلیغات انتخاباتی برای تروی جَکسِن [3]، نامزد دموکرات سنا بود و هوادارانِ مشتاق به ضرب‌آهنگ شعارهای آشنا سر تکان می‌دادند. او از «مدیکر برای همه [4]» برای همه گفت و افزایش نرخ مالیات از میلیاردرها. او با شور و حرارتی یکسان هم شکاف‌های فاحش اقتصادی را به مثابه‌ «فسادی گسترده» و هم دونالد ترامپ را به مثابه‌ «پرمخاطره‌ترین رییس‌جمهور آمریکا» به باد انتقاد گرفت.

نکته‌ی شگفت‌آور در مورد حاضر شدنِ سندرز در میانه‌ی یکی از تنگاتنگ‌ترین جدال‌های انتخابات مجلس سنا در کشور، بیش از چیزهایی که گفت این بود که او در آن‌جا حضور داشت. اواسط ماه اکتبر در سال انتخابات سنا معمولا برای سندرز دوره‌ی شلوغی نیست. آخرین باری که این سناتور اهل وِرمانت [5] جدال سخت انتخاباتی در ایالتی که در آن می‌زیست در پیش داشت، در دوران نخست ریاست‌جمهوری بیل کلینتِون بود. و با این وجود که سندرز، مانند تنها اندکی از سیاست‌مداران پیش‌رو، می‌تواند جماعتی را گرد هم آورد، نامزدهای دموکرات در دوران انتخابات مقدماتی نوعا با آغوش باز از سندرز استقبال می‌کنند و سپس در مقاطع پایانی کارزار انتخاباتی او را کنار می‌گذارند، زمانی که دوباره عشق‌شان به سرمایه‌داری و ائتلاف‌های دوحزبی را کشف می‌کنند.

در این پاییز، اما، درخواست‌ها از سندرز به‌مراتب بیش از معمول است. او در تنگ‌ترین عرصه‌های رقابت به برگزاری کارزارهای انتخاباتی دموکرات‌ها مشغول است و نه‌تنها افزایش مشارکت رای‌دهندگان در دانشگاه‌ها - که در سال‌های پیش نیز به عهده‌ی او بود - بلکه ترغیب رای‌دهندگان در ایالاتی که بیش‌تر به جمهوری‌خواهان گرایش دارند نیز به او سپرده‌شده‌است. از مِین [6]، سندرز راهیِ فلوریدا [7] شد و سپس به تگزاس [8] و میشیگان [9] رفت.

این که سندرز، ده سال پس از نخستین نامزدی‌اش برای ریاست‌جمهوری، به‌گواهِ شواهد در اوج تاثیرگذاری است از آن رو چشمگیرتر است که او به‌تازگی 85ساله شده‌است و این که در دو سال گذشته، دموکرات‌ها به سبب کهن‌سالاری در حزب‌شان از سر استیصال صرفا دست به هم می‌ساییدند. به گزارش یوگاو [10]، در حال حاضر، سندرز محبوب‌ترین مقام رسمی است که توسط مردم انتخاب شده‌است - تنها دو مقام رسمی بازنشسته باراک اُباما [11] و آرنولد شوارتسنگر [12] رتبه‌های بالاتری دارند. امسال، بسیاری از نامزدهای مورد حمایت سندرز در دور مقدماتی رقبای حکومتی‌شان را در نواحی و ایالت‌هایی که در سال 2024 به ترامپ رای داده‌بودند شکست دادند و اکنون در آستانه‌ی کمک به دموکرات‌ها در کسب اکثریت در مجلس نمایندگان و احتمالا سنا قرار دارند. وقتی در سال 2028 هیاهوی نامزدی ریاست‌جمهوری در حزب کلید می‌خورد، حمایت رسمیِ سندرز می‌تواند یکی از پرتقاضاترین پاداش‌های این کارزار باشد.

«او به عنوان یکی از نافذترین رهبران سیاسی قرن بیست‌ویکم دریافته‌خواهد شد» رو خانا [13] از اعضای مجلس نمایندگان از کالیفرنیا [14] که یکی از چندین دموکراتی است که ممکن است بتواند میراث سندرز را به کاخ سفید برساند، چنین گفت. (این که آیا پیش‌کش کردنِ چنین ستایشی به تایید سندرز کمک خواهدکرد پرسشی جداست.) خانا گوشزد کرد تقاضای حمایت از سندرز رو به افزایش خواهد داشت، مشخصا به این دلیل که او بنا ندارد نامزد ریاست‌جمهوری شود و اگر تمایلی به ماندن در سنا تا اواسط 90 سالگی‌اش نداشته باشد، بعید است که دوباره دست به چنین اقدامی بزند.

اما در مصاحبه‌های چند هفته‌ی گذشته، نامزدها، سیاست‌گذاران و رای‌دهندگانی از طیف‌های سیاسی گوناگون حاضر شدنِ به‌ناگاهِ سندرز در ماه اکتبر را به اقدامی در جهت ترغیب عموم به پذیرش عقایدی که سال‌ها برایشان مبارزه کرده‌است مرتبط دانستند. تاختن‌هایش به ابرشرکت‌ها اکنون در هر دو حزب به سنگِ عیار تبدیل شده‌است. مطابق یکی از نظرسنجی‌های اخیر، دوسوم رای‌دهندگان آمریکایی از امضای پیشنهاد خدمات درمانی برای همه توسط سندرز حمایت کرده‌اند؛ پیشنهادی که مدت‌هاست جمهوری‌خواهان با اَنگ درمان سوسیال‌زده به باد استهزا گرفته‌اند. دموکرات‌هایی که مرتبه‌ی دوم طعم تلخ شکست مقابل ترامپ را چشیدند، اکنون مشغول بازاندیشی پیش‌فرض‌هایشان از خواسته‌های حقیقی عموم مردم‌اند. «در حال حاضر هر کسی می‌خواهد در انتخاباتی پیروز شود پوپولیست است.» فیل گاردنر [15]، مشاور یکی ار دموکرات‌های میانه‌رو این‌طور می‌گوید و درباره‌ی سندرز ادامه می‌دهد: «شمار روزافزونی از مردم متوجه می‌شوند که عقاید سندرز محبوبیت و عمومیت بیش‌تری از آن‌چه مردم در سال 2016 می‌پنداشتند دارند.»

سندرز نشانه‌های مشخص معدودی از تمایل‌ به کوتاه آمدن، چه از نظر سیاسی و چه از نظر جسمی، از خود بروز داده‌است. در تمامی سخنرانی‌هایش در مِین، تله‌پرامپترهایی که برای سخنرانی جکسون آماده شده‌بودند را وقتی نوبت به سندرز می‌رسید جمع می‌کردند. دستیارانش می‌گویند او مکررا با پرسش‌هایی در حوزه‌های راهبردی و سیاست‌گذاری به سراغشان می‌رود. (در میانه‌ی دو تا از مکالمه‌های شخصی‌ام با آن‌ها مجبور شدم مدتی منتظر بمانم؛ چرا که سندرز روی خط دیگری با آن‌ها تماس گرفته‌بود.) سندرز در اعتبار بخشیدن به ترس عمومی درباره‌ی هوش مصنوعی نیز بسیار سریع‌تر از سیاست‌مداران جوان‌تر از خود عمل کرد و در زمینه‌ی تقاضای اعمال نظارت گسترده‌تر بر این صنعت و توقف ساخت مراکز داده‌ی جدید، یکی از قاطع‌ترین رهبران جناح چپ بوده‌است. دموکرات‌ها نه تنها عاجزانه از او تقاضا دارند در ایالت‌ها و نواحی کلیدی حاضر شود، بلکه از او درخواست کمک مالی نیز دارند: در این انتخابات، میلیون‌ها دلار برای نامزدها کمک مالی جمع کرده‍‌است و همین یک هفته پیش، یک میلیون دلار برای تقویت رقابت عبدل السید [16] برای نامزدی سنا در میشیگان به او کمک کرد.

برخلاف عمده‌ی سیاست‌مداران، سندرز از صحبت کردن درباره‌ی خودش سر باز می‌زند. او در سخنرانی‌هایش در مِین، صرفا نگاهی گذرا به نفوذ روزافزون خود داشت. در جایی او خاطرنشان کرد که چند سالی است که مشغول صحبت کردن درباره‌ی الیگارشی است. «پیش از آن که من صحبت کردن راجع به این موضوع را شروع کنم، مردم اغلب می‌پرسیدند، الیگارش دیگر چیست؟» او به جماعتی در بنگ‌گُر چنین گفت و با تشویق بلند حضار ادامه داد: «امروز مردم می‌دانند الیگارشی چیست.»

پس از این سخنرانی، من با سندرز ملاقات کردم و وقتی از او خواستم در مورد این علاقه‌ی گسترده‌ی مردم به خودش توضیح دهد، ابتدا شانه بالا انداخت تا از پاسخ طفره برود، اما او نتوانست رضایتش را از این احساس که پس از گذراندن چند دهه در حاشیه‌ی بحث‌های سیاسی، اکنون مردم کشور هم‌سو با او فکر می‌کردند کاملا پنهان کند. «فکر می‌کنم، نظرِ مردم آمریکا در حال پشت سر گذاشتنِ تحولی جدی است.» سندرز این طور گفت و ادامه داد: «پس شاید برنی سندرز آن‌قدرها هم در طول سالیان دیوانه نبوده‌است.»

سندرز همواره رابطه‌ی پیچیده‌ای با حزب دموکرات داشته‌است. او دو بار از حزب برای نامزدی ریاست‌جمهوری درخواست کرد، اما در مورد نامزدی در مجلس سنا، او هنوز علاقه‌مند است به رای‌دهندگان یادآوری کند که به طور مستقل نماینده‌ی سنا شده‌است. (او همراه با تنها نماینده‌ی دیگر مستقل سنا، اَنگِس کینگ [17] از مِین، در فراکسیون‌های دموکرات‌ها شرکت می‌کنند.) با وجود این تمایزها، در مِین، او صحبت‌هایش را با پافشاری بر این مهم آغاز کرد که رای‌دهندگان باید به غیر از نشان حزب تمام ملاحظات را کنار بگذارند و رایشان را به صندوق بیندازند. سندرز گفت: «اگر می‌خواهید دونالد ترامپ به سبب سیاست‌گذاری‌های فاجعه‌بارش پاسخ‌گو باشد، تنها راهْ انتخاب اکثریت دموکرات در سنا است.» مخاطبِ هدف این عبارت‌ها رای‌دهندگان مستقل و دموکراتی بودند که در سال‌های پیش از سوزان کالینز [18]، جمهوری‌خواه میانه‌رو حمایت کرده‌بودند.

به‌طور همزمان، سندرز انتقادهای انبوهی نثار دموکرات‌ها می‌کند، با این اتهام که از ابرشرکت‌هایی که از آن‌ها حمایت مالی می‌کنند تمکین می‌کنند و به نیازهای طبقه‌ی کارگر وقعی نمی‌نهند. سندرز می‌گوید: «خودِ حزب دموکرات تا حد قابل‌توجهی مسئولِ وقوعِ پدیده‌ی ترامپ‌گرایی است.» او به‌روشنی گفت که امیدوار است که انتخاب شدن فهرست نامزدهای پیش‌رو در سنا - که مشتمل است بر جَکسِن [19]، اِل‌سَیِد، پِگی فلَنِگَن [20] در مینه‌سوتا [21] و اَنجی نیکسِن [22] در فلوریدا - حزب دموکرات را مجبور به تعقیب سیاست‌گذاری‌های کند که پیش‌تر، بیش از حد افراطی تلقی می‌شدند. این چهار نامزد همچنین درخواست جایگزینیِ چاک شامر [23]، رهبر حزب دموکرات، را مطرح کرده‌اند. سندرز هنوز مشخصا از این درخواست حمایت نکرده‌است، اما به من گفت که از رهبری «که برای خدمات درمانی برای همه بجنگد.» حمایت خواهدکرد - که شامر هنوز چنین موضعی اتخاذ نکرده‌است. سندرز هم می‌تواند در شکل دادن در سیاست‌گذاری‌های حزبی نقشِ تعیین‌کننده‌تری ایفا کند: بناست که اگر دموکرات‌ها اکثریت را در سنا به دست آورند، پست ریاست کمیته‌ی پرنفوذ سلامت، آموزش، کار و بازنشستگی در سنا به او محول شود.

یکی از دلایلی که سندرز در پاییز امسال به‌مراتب پرمشغله‌تر است این است که بسیاری از نامزدهایی که در رقابت‌های بزرگ شرکت کرده‌اند نامزدی‌شان را دست کم تا حدودی به او مدیونند.

امسال سندرز از بیش از 80 نامزد برای مناصب حکومتی، ایالتی و محلی رسما حمایت کرده‌است - دستیارانش به من گفتند که این بیش از مجموع نامزدهایی است که در تمامی سال‌های گذشته مورد حمایت رسمی او قرار گرفته‌اند. البته، او یکی دو بار هم در هدف‌گیری دچار خطا شد؛ مهم‌تر از همه، سندرز یکی از نخستین کسانی بود که از نامزدی گراهام پلَتْنِر [24] از مِن برای سنا رسما حمایت کرد و حمایتش را در خلال زنجیره‌ای از مناقشات ادامه داد. دیرتر، سندرز نیز به دموکرات‌هایی پیوست که پس از اتهام تعارض جنسی، تصمیم به کنار گذاشتن پلَتنِر گرفتند؛ اتهامی که او رد کرده‌است. (وقتی موضوع پلتنر را در صحبت با سندرز پیش کشیدم، او گفت: «بیایید به پلتنر نپردازیم.»)

جمع کثیری از نامزدها در تقاضا از سندرز برای حمایت رسمی ناکام مانده‌اند. گاهی یک جست‌وجوی ساده در گوگل نشان می‌دهد که فلان نامزد به اندازه‌ای که ادعا می‌کند پیش‌رو نیست. استیصال از دیگر مایه‌های نومیدی است. سندرز می‌گوید: «نامزدهایی که مورد حمایت ما نیستند می‌گویند، آه، برنی، از من حمایت کن. تو منجی من خواهی شد. من [برای پیروزی] هیچ کاری نمی‌کنم، اما به اسم تو در ادبیات انتخاباتی‌ام نیاز دارم که ما از آن‌ها حمایت نمی‌کنیم.»

در برخی موارد، عدم حمایتِ رسمیِ سندرز ممکن است به اندازه‌ی حمایتش پیامدهای مهمی داشته‌باشد. در دور مقدماتی انتخابات فرماندار در ایالت ویسکانسین [25]، نه سندرز و نه عضو مجلس نمایندگان، الکساندریا اُکاسیو-کُرتِز [26]، از فرَنچسکا هانگ [27] حمایت نکردند، او یک سوسیالیست دموکرات است که زمانی که مشغول کارزار انتخاباتی در جایگاهی بسیار نزدیک به نظرات سندرز بود، در نظرسنجی‌ها بیش‌ترین اقبال را داشت. او از حمایت متحدان سندرز مانند خانا و گروه انقلاب ما [28] نیز برخوردار بود، گروهی که از کارزار انتخاباتی‌اش در سال 2016 سرچشمه گرفت، اما دیگر با سناتور همبستگی ندارد. سرانجام، او با اختلاف کمتر از 4000 رای در برابر نامزدی که توسط دولت پشتیبانی می‌شد، دیوید کرَولی [29]، شکست خورد؛ نتیجه‌ای که چنان نزدیک بود که به احتمال قوی حمایت سندرز ممکن بود تفاوتی رقم بزند.

رهبران دموکرات، نگران از این که نامزدی هانگ ممکن است در سال انتخابات برای حزب گران تمام شود، پیروزی نزدیک کرَولی را تبریک گفتند. سندرز به من گفت که در این‌باره احساس تاسف نمی‌کرد. او می‌گوید، امسال، عمده‌ی تمرکزش بر کارزارهای کشوری بوده‌است و ادامه می‌دهد: «من از مشکلاتی که ویسکانسین با آن مواجه است چیزی نمی‌دانم.» (این شاید صحیح باشد، اما بعضی دیگر از افرادی که مورد حمایت سندرز قرار گرفتند عبارتند از افرادی که برای سمت نظارت در آیُوا نامزد شده‌اند؛ یا برای شورای شهر تِمپی [30]، آریزونا [31] و شهردار فونتانا [32] کالیفرنیا.)

نامزدهایی که در رقابت‌های مجلس نمایندگان مورد حمایت سندرز قرار گرفته‌اند بازتابی از موضع جدیدش هستند که به ائتلاف دموکرات‌های میانه‌رو نزدیک‌تر شده‌است. چندی از این نامزدها توانسته‌اند حمایت سگ‌های آبی‌رنگ [33] را نیز جلب کنند، گروهی که مدت‌هاست انضباط مالی را سرلوحه‌ی خود قرار داده‌است و به احتمال قوی در گذشته از ائتلاف با سندرز گشاده‌دست دوری می‌جستند. وجه اشتراک این «سگ‌های برنی [34]» این است که همگی در خانواده‌هایی از طبقه‌ی کارگر بزرگ شده‌اند - مشتمل بر آتش‌نشانی از پنسیلوانیا و آهنگری از اُهایو [35]- و یک پیام پوپولیستی دارند.

سَم فُرسْتاگ [36]، یک آتش‌نشان چترباز که در تلاش است یک کرسی را از اختیار جمهوری‌خواهان در مونتانا [37] خارج کند، به من گفت که اگر موفق به کسب این کرسی شود، هم به ائتلاف سگ‌های آبی‌رنگ می‌پیوندد و هم به فراکسیون پیش‌روِ کنگره. فُرستاگ همراه با گروهی مشغول به فعالیت برای دفاع از کارگران خدماتی جنگل‌ها در برابر قطع بود‌جه‌ها توسط دولت ترامپ بودند که سندرز توقفی دیگر به تورش با عنوان «مبارزه با الیگارشی [38]» در میسولا [39] اضافه کرد و از فُرستاگ، یکی از رهبران اتحادیه و کارمند دولت خواست که سخنرانی کند. بالغ بر 9000 نفر در یک عصر چهارشنبه در این گردهمایی شرکت کردند و کمی پس از آن، فرستاگ تصمیم گرفت که نامزد شود. فرستاگ چیزی جز ستایش و تحسین برای مردی که منشا حرفه‌ی سیاسی‌اش بود نداشت. او به من گفت: «سندرز یکی از افراد گروه کم‌شماری در سنای آمریکاست، با مجلس نمایندگان کاری نداریم، که مردم می‌دانند تنها حقیقت را می‌گویند. حتی اگر با تمام آن‌چه می‌گویند موافق نباشید، او کسی نیست که به فلان رییس حزب بستگی داشته‌باشد، این در سیاست امروز بیش از اندازه نادر است.»

دست‌کم در مورد مجلس نمایندگان، سندرز از نامزدها نمی‌خواهد که از نظر ایدئولوژیک کاملا با او همسو باشند. دموکرات‌هایی نظیر برایِن پوینْدِکسْتِر[40] که رقابتی سخت با مَکس میلر[41]، جمهوری‌خواهی از یک منطقه‌ی متمایل به ترامپ خارج از کلیوْلَند [42] پیشِ‌رو دارد و رِبِکا کوک [43]، نامزدی از ویسکانسین غربی، بر پایه‌ی سیاست خدمات درمانی برای همه در رقابت انتخاباتی شرکت نمی‌کنند. سندرز به من گفت با این امر مشکلی ندارد.

او ادامه داد: «این یک آزمایش شیمیایی با معرف تورنسل نیست.» وقتی از او پرسیدم که «آیا نگران آن نیست که روندی که نام او را با خود دارد تضعیف شود؟» در پاسخ برای مدت کوتاهی صدایش بیشتر شبیه به رهبر سنتی یک حزب بود تا متمردی ضد نظام حاکم. کوک را به‌عنوان نمونه‌ای ذکر کرد و گفت: «او از منطقه‌ای به نسبت محافظه‌کار می‌آِید. منطقه‌اش را به‌خوبی می‌شناسد و من به قضاوتش اعتماد دارم.» سپس اضافه کرد: «اگر می‌خواست در نیویورک نامزد شود، شاید قضیه متفاوت می‌بود.»

سندرز تنها سیاستمدار پیش‌رو (Progressive) محبوبی نیست که در ایالت‌هایی که رایشان در نوسان است به تبلیغات انتخاباتی مشغول است. اُکاسیو-کُرتِز نیز همراه جکسن و ال‌سید به سفرهای انتخاباتی مشغول است و جکسن پس از سفر سندرز، سناتور الیزابت وارن [44] را به مین دعوت کرده است. در این میان، شماری از دموکرات‌ها هنوز تمایلی به همراهی با سندرز در روزهای پایانی کارزار انتخاباتی نشان نداده‌اند. فورستاگ به من گفت که در مراحل پایانی رقابت در کنار هم‌ایالتی‌هایش از مونتانا به کارزار انتخاباتی ادامه می‌دهد نه همراه با سندرز در تگزاس. در تگزاس جیمز تالاریکو [45] دارنده‌ی ثابت کرسی سنا در ایالت، در سخنرانی‌های سندرز شرکت نکرد. نامزد دموکرات فرمانداری، جینا هینویوسا [46] نیز در این میتینگ‌ها حاضر نشد.

این که سفرهای حمایتی سندرز و دیگر متحدان پیش‌رویش در نبرد انتخاباتی سنا به دموکرات‌ها کمک می‌کند یا صدمه می‌زند هفته‌ی آینده روشن خواهد شد. در مین، کالینز احساس کرد فرصتی به او رو آوردنه است تا قدرت را در میانه‌ی سیاسی به دست گیرد. زمانی که جکسن میزبان سندرز و سپس اوکاسیا کرتز بود، کالینز همراه با سناتور دموکرات پیشین، جو مانچین [47] از ایالت ویرجینیای غربی [48] در کارزارهای انتخاباتی شرکت کرد. کالینز در حالی که در کنار جو مانچین ایستاده بود گفت: «به‌حتم تروی حق دارد هر کس را که بخواهد در کنارش به تبلیغات انتخاباتی بپردازد به مین دعوت کند و تاکنوناین مهمانان از جناح چپ افراطی حزب بوده‌اند.»

جکسن حاضر بود شرط‌بندی کند که سندرز حتی در پایان دوره‌ی فعالیت حرفه‌ای‌اش هم می‌تواند رای‌دهندگان جدیدی را پای صندوق بیاورد. در یک همایش انتخاباتی در لوییزتن [49]، منرابرت لَگرانج [50] را دیدم، یک آشپز بازنشسته که آمده بود سندرز را ببیند و می‌گفت در این انتخابات برای نخستین بار در عمرش رای خواهد داد. «فکر نمی‌کردم که رای‌ام به حساب می‌آید.» دیگران می‌گفتند مشتاقانه از دیدن سندرز در انتخابات سراسری شگفت‌زده شده‌اند.

مری گیلمن [51] یک معلم بازنشسته از بلفست [52] به من گفت: «با تمام اتفاقاتی که در جریان است، مردم بیشتر مشتاقند که به او گوش دهند.» دِوین کمپبل [53] یک ماهیگیر 26 ساله از بوت‌بی [54] ‌گفت که خوشحال است دموکرات‌هایی مانند جکسن در کنار سندرز درعوض «جایگزین‌هایی به‌غایت میانه‌رو» به فعالیت انتخاباتی مشغولند. این نشان می‌دهد که حزب دموکرات عاقبت از انتخابات گذشته درس گرفته است.

از دو سال پیش، سندرز همچنین مشغول به فعالیت با گروهی به نام Run for Something است که در دوره‌ی نخست ریاست‌جمهوری ترامپ شکل گرفت و به استخدام نامزدهای جدید اختصاص دارد. مدیر این گروه، آماندا لیتمن [55] از پرسروصداترین منتقدان رهبران سالخورده‌ی حزب است که از آنها می‌خواهد کناره‌گیری کنند؛ او بر این نظر است که هر کس که بیش از 75 سال دارد نباید برای دور جدید نامزد شود. گرچه او در محبوبیت دیرباز سندرز تا اواسط دهه‌ی نهم عمرش هیچ تناقضی نمی‌بیند. لیتمن به من گفت: «آیا سناتور سندرز باید برای انتخاب دوباره نامزد شود؟ قطعا نه.» این به آن معنا نیست که سندرز به‌روز نیست، بلکه بخشی از اثبات به‌روزبودنش به دلیل برنامه‌هایی است که برای جایگزین کردن اعضای سالخورده دارد.» از لیتمن پرسیدم که آیا به نظرش سندرز در حال انتقال مسئولیت رهبری به نسل بعدی بود یا هنوز می‌خواست این مسئولیت را خودش به عهده بگیرد؟ او از پاسخ مستقیم طفره رفت و گفت: «او در حال استفاده از قدرت‌های سازمانی‌اش است تا آماده‌ی انتقال این مسئولیت شود.»

در حال حاضر مورد استقبال گرم همان حزبی است که سال‌ها تلاش می‌کرد او را در چند قدمی نگه دارد – همان حزبی که او نیز از پذیرشش سال‌ها سر باز زده بود. این قدرشناسیِ تازه‌احیاشده ممکن است برای بلندپروازی‌های سندرز برای ریاست‌جمهوری بیش از حد دیررس باشد، اما پیام حزب دموکرات در آستانه‌ی به تاریکی رفتن دوران ترامپ گویی بیش از هر زمانی به پیام سندرز شباهت دارد.

مأخذ:

https://www.theatlantic.com/politics/2026/10/bernie-sanders-michigan-party/689129/