مددکاران زیر فشار

درحالی‌که بحران‌های اقتصادی و اجتماعی نیاز به خدمات مددکاری را افزایش داده، مددکاران خود با تهدیدهای جانی، فشار کاری، حقوق پایین و کمبود منابع روبه‌رو هستند. روایت آنها نشان می‌دهد نیرویی که در خط مقدم حمایت از آسیب‌دیدگان قرار دارد، از حمایت‌های متناسب با مسئولیتش محروم مانده است. بخش‌هایی از گزارش روزنامه پیام ما را می خوانید.

تهدید با سلاح سرد، مواجهه با خشونت خانگی و حتی حضور در صحنه مرگ مددجویان، بخشی از تجربه کاری مددکاران اجتماعی است. برخی از آنها می‌گویند هنگام بازدید از خانه‌های افراد آسیب‌پذیر یا فعالیت در مراکز درمانی و حمایتی، با خطرهای جدی روبه‌رو شده‌اند؛ اما پس از این حوادث، نه حمایت روانی و شغلی دریافت کرده‌اند و نه مسئولان پیگیری مؤثری انجام داده‌اند. در مواردی نیز تهدید و خشونت علیه مددکاران به‌عنوان بخشی از دشواری‌های پذیرفته‌شده این حرفه تلقی شده است.

کار سنگین، دستمزد پایین

مددکاران از ساعات کاری طولانی، درآمد پایین و ناامنی شغلی، به‌ویژه در بخش خصوصی و مؤسسات غیردولتی، گلایه دارند. برخی برای رسیدگی به پرونده‌ها ناچارند ساعت‌ها بیشتر از زمان رسمی کار کنند، اما دستمزدشان با حجم مسئولیت و فشار روانی کار تناسب ندارد. حتی در مراکز درمانی و دولتی نیز بسیاری از مددکاران مانند کارکنان اداری محاسبه می‌شوند، نه نیروهای متخصصی که با پرونده‌های دشوار و شرایط پرخطر سروکار دارند.

کمبود نیرو و امکانات

افزایش شمار مددجویان در برابر تعداد محدود مددکاران، کیفیت خدمات را کاهش داده است. به گفته یکی از مددکاران، در برخی مؤسسات ممکن است برای هزاران عضو تنها دو یا سه مددکار حضور داشته باشند. در بیمارستان‌ها، بهزیستی و کمپ‌های ترک اعتیاد نیز کمبود نیروی متخصص محسوس است.

محدودیت منابع مالی و امکانات نیز دست مددکاران را می‌بندد. گاهی منابع موجود تنها بخش کوچکی از نیاز واقعی مددجویان را پوشش می‌دهد. نبود فضای خصوصی برای گفت‌وگو با مراجعان، کمبود تجهیزات و دشواری ارجاع به خدمات حمایتی، از دیگر مشکلاتی است که مددکاران در مراکز درمانی تجربه می‌کنند.

استقلال حرفه‌ای زیر فشار

مددکاران می‌گویند در بسیاری از مراکز، اختیار کافی برای تصمیم‌گیری ندارند و گاه دستورالعمل‌های مدیریتی یا ملاحظات سازمانی بر تشخیص تخصصی آنها غلبه می‌کند. این وضعیت به‌ویژه در پرونده‌های کودک‌آزاری و خشونت خانگی می‌تواند مانع حمایت مؤثر از مددجو شود.

به باور برخی از آنها، مددکار اجتماعی باید بتواند مستقلانه از حقوق مددجو دفاع کند و حتی تصمیم‌های نهاد محل فعالیت خود را به چالش بکشد؛ اما محدودیت اختیار و نگرانی از اخراج، این استقلال را تضعیف می‌کند.

مددکاران اجتماعی در شرایطی مسئولیت مواجهه با آسیب‌های فزاینده اجتماعی را بر عهده دارند که از امنیت شغلی، حمایت روانی، نیروی انسانی و منابع کافی برخوردار نیستند. تداوم این وضعیت نه‌فقط سلامت و کرامت شغلی آنان، بلکه کیفیت خدماتی را که به آسیب‌دیدگان ارائه می‌شود، تحت تأثیر قرار می‌دهد.