امید در میانه‌ی طوفان؛ گزارشی از تجمع جنبش کارگری آمریکا
کنفرانس «لِیبِر نوتس» کارگرانی را گرد هم آورد که در بحبوحه‌ی تهدیدهای هوش مصنوعی، حملات به کارگران فدرال و کارزار وحشت‌آفرینی اداره مهاجرت و گمرک آمریکا برای جهانی بهتر مبارزه می‌کنند
قلمرو رفاه: در عصری که هوش مصنوعی، سیاست‌های سخت‌گیرانه‌ی دولت فدرال و فشارهای معیشتی، شرایط طبقه کارگر در آمریکا را با تهدیدهای جدی مواجه کرده است، جنبش کارگری با پرسشی مهم روبه‌روست: چگونه می‌توان از موضع تدافعی خارج شد و قدرت واقعی را در کف کارگاه بازسازی کرد؟ گزارش پیش‌رو به قلم الا فنگر روایتی است از کنفرانس اخیر «لیبر نوتس» (Labour Notes) در شیکاگو؛ گردهمایی دوسالانه‌ای که هزاران فعال و کارگر را از بخش‌های مختلف گرد هم آورد. این متن نشان می‌دهد که چگونه بدنه‌ی جنبش کارگری با تکیه بر سازماندهی دموکراتیک، همبستگی بین‌المللی و تبدیل مشکلات روزمره به ابزار مبارزه‌جویی، در تلاش است تا نقشه‌ای نو برای مواجهه با بحران‌های جدید اقتصاد سیاسی ترسیم کند. این گزارش در 17 ژوئیه سال جاری میلادی در هفته‌نامه‌ی نیشن (The Nation) منتشر شده است.
ترجمه: ارغوان نبوتی | جنبش کارگری امروز با موانع فوری و وجودی روبه‌روست؛ از تهدیدهای هوش مصنوعی گرفته تا حملات دولت فدرال به حقوق کارگران و هجوم اداره مهاجرت به جوامع. آخر هفته‌ای که گذشت، سازمان‌دهندگانی که برای احیای اتحادیه‌ها تلاش می‌کنند، مجبور شدند با تهدید فوری دیگری نیز دست‌وپنجه نرم کنند: هجوم ۱۷ گردباد که در آستانه کنفرانس «لیبر نوتس» سراسر غرب میانه آمریکا را درنوردیدند. کنفرانس مذکور گردهمایی دوسالانه‌ی «دردسرسازان» جنبش کارگری است. در حالی که ۴۷۰۰ شرکت‌کننده از سراسر کشور برای گرد آمدن در شیکاگو آماده می‌شدند، گروه‌های چت شروع از اخبار ناگوار پر شدند: پروازها به تأخیر افتادند، تغییر مسیر دادند یا به‌کل لغو شدند، اما سازمان‌دهندگان نیز به همان سرعت وارد عمل شدند. مردم داوطلب شدند در ماشین‌های خود جا باز کنند و صدها کیلومتر رانندگی کنند، در میانه راه با هم در پناهگاه‌های طوفان پناه گرفتند و توقف‌های بین‌راهی بی‌پایان را به جان خریدند.
خاویر ویلرول، کارگر انبار آمازون در استاتن آیلند، همراه با همکارانش ۱۲ ساعت رانندگی کرد تا روز جمعه به کنفرانس برسد. وقتی از او پرسیدم امیدوار است از حضور در اینجا چه چیزی به دست آورد؟ به من گفت: «شجاعت.» او پیش از این با مهمانداران پرواز دلتا که برای تشکیل اتحادیه مبارزه می‌کردند ملاقات کرده بود و در میزگردی با دیگر کارگران آمازون از سراسر کشور صحبت کرده بود. «ملاقات با افرادی که بیشتر از من در این مبارزه بوده‌اند به من کمک می‌کند تلاش کنم به سازمان‌دهنده بهتری تبدیل شوم.»
همان‌طور که باربارا مادلونی از لیبر نوتس در نشست افتتاحیه کنفرانس گفت، وضعیت آب و هوا «استعاره‌ای کاملاً مناسب» برای شرایط پرآشوب و اغلب خطرناکی بود که کارگران در حال حاضر تحت آن در حال سازماندهی هستند. کنفرانس قبلی بهار ۲۰۲۴ برگزار شد، پیش از آن که ترامپ برای دومین بار به ریاست جمهوری برسد و رگباری از حملات را به منابع مالی چپ سازمان‌یافته، حق آزادی بیان و امنیت فیزیکی افراد آغاز کند. در آن سال، کنفرانس به لطف پیروزی اخیر قرارداد کارگران اتحادیه خودروسازی (UAW) که علیه سه خودروساز بزرگ اعتصاب کرده بودند و موج‌های جدید سازماندهی در آمازون و استارباکس، شور و نشاط خاصی داشت. کارگران در لیبر نوتس مدت‌هاست که می‌دانند برای تضمین حقوق خود، فارغ از این که چه کسی در قدرت است، باید قدرت خود را در خود محیط کار بسازند، اما دولتِ آشکارا متخاصم موانع بیشتری را برای سازمان‌دهندگان ایجاد می‌کند، از هیئت ملی روابط کار (NLRB) اخته که انتخابات اتحادیه‌ها را متوقف می‌کند تا هدف قرار دادن فعالانه فعالان اتحادیه توسط وزارت امنیت داخلی.
کنفرانس امسال روشن کرد که واکنش کارگران به این لحظه‌ی بحرانی به هیچ وجه منفعلانه نیست. جودی گونزالس، پرستار بیمارستان مونته‌فیوره در برانکس و رئیس سابق انجمن پرستاران ایالت نیویورک (که اعضایش زمستان امسال دست به اعتصاب تاریخی ۴۱ روزه زدند) گفت: «مسئله این است که چگونه از حقوق خودمان دفاع کنیم بدون اینکه در موضع تدافعی قرار بگیریم.» مادلونی گفت: «نفس دور هم جمع شدن، به اشتراک گذاشتن دانش‌مان، تقویت روابط و اقدام در جهت جهانی که می‌خواهیم، نشان می‌دهد ما صرفاً مقاومت نمی‌کنیم. ما در حال خلق جهانی هستیم که کارفرماها و سرمایه‌داران سعی دارند از ما دریغش کنند.»
کنفرانس امسال شامل بازتاب‌ها و فراخوان‌هایی برای اقدام از سوی انبوهی از سازمان‌دهندگانی بود که پیروزی‌هایی در محیط کار و در خیابان‌ها رقم زدند، از کارگران فدرال که با ریاضت اقتصادی طرح «دوج» (DOGE) مبارزه می‌کنند تا معلمان «تویین سیتیز» که از دانش‌آموزان خود در برابر اداره مهاجرت دفاع می‌کنند، تا کارگران مهاجر بسته‌بندی گوشت که اخیراً اولین اعتصاب بزرگ صنعت خود در دهه‌های اخیر را آغاز کردند. روحیه مبارزه‌جویانه کنفرانس لیبر نوتس و نشریه میزبان و پایگاه سازماندهی آن، مدت‌ها پیش از شرایط سیاسی کنونی وجود داشته است. لیبر نوتس از سال ۱۹۷۹ (زمانی که سازمان‌دهندگان سوسیالیست پس از دهه‌ها رهبری فاسد یا ضعیف که کارگران را می‌فروختند نیاز به احیای اتحادیه‌های خود را احساس کردند) تلاش کرده است تا «جنبش را به جنبش کارگری بازگرداند». این سازمان برای ساختن اتحادیه‌هایی به رهبری بدنه کارگران کار می‌کند، جایی که تصمیمات در مورد چگونگی مبارزه با کارفرما به صورت دموکراتیک گرفته می‌شود. گونزالس گفت: «اگر به مسائل کف محیط کار نپردازید… مردم به اتحادیه ایمان نخواهند آورد چون شما فلاکت روزمره‌شان را برطرف نمی‌کنید»، و افزود که ای کاش این گردهمایی یک ماه طول می‌کشید.
در طول این آخر هفته ماراتن‌گونه، کارگران در حدود ۳۵۰ کارگاه و نشست شرکت و آن‌ها را رهبری کردند و این ایده را جان بخشیدند که خود کارگران کارشناس شرایط‌شان و نحوه بهبودش هستند. این جلسات از گنجینه دانشی که توسط سازمان‌دهندگان کارگری در طول کارزارها و فعالیت‌های حرفه‌ای ده‌ها‌ساله پدید آمده بود، بهره برد و موضوعاتی (از چانه‌زنی درباره‌ی قرارداد «زمانی که کارفرما می‌گوید پول ندارد» گرفته تا شناسایی گلوگاه‌های زنجیره تأمین) را پوشش داد. به گفته لیبر نوتس، رویداد امسال شامل بزرگترین گردهمایی کارگران آمازون (از مراکز و تأسیساتی در سراسر ایالات متحده، آلمان، اسپانیا و دیگر نقاط جهان) در تاریخ بود. سی و هشت مترجم برای کارگرانی از بیش از ده کشور، ترجمه همزمان به هشت زبان ارائه دادند.
امیلی لامپکین، کارگر برق‌کار از ویرجینیای غربی، در طول سخنرانی اصلی روز یکشنبه روی صحنه گفت که از اتحادیه بین‌المللی کارگران برق (IBEW)، سرخورده شده بود تا این که در کنفرانس قبلی لیبر نوتس شرکت کرد. با شنیدن صحبت‌های کارگران فراکسیون‌های اصلاح‌طلب در سایر اتحادیه‌ها مانند فراکسیون‌های «تیمسترز برای اتحادیه دموکراتیک» و «اقدام اعضای اتحاده خودروسازان UAW» که توضیح می‌دادند چگونه اتحادیه‌های خود را از درون متحول کردند تا قدرت را به اعضا بازگردانند، او متوجه شد که رهبری بدنه‌ی کارگری می‌تواند «بی‌تفاوتی، اندوه و خشم را به عمل تبدیل کند.» لامپکین اکنون یکی از رهبران فراکسیون کارگران عادی برق‌کار (CREW) است که سازماندهی خود را سال ۲۰۲۳ آغاز کرد و در ۴۰ شعبه محلی IBEW در گوشه و کنار ایالات متحده عضو دارد. «ما نقشه‌های اولیه را داریم، شما هم می‌توانید آن را بسازید.»
در دورانی که دولت فدرال برای ترساندن و ممانعت کارگران از اقدام، با ابرشرکت‌ها تبانی می‌کند، سازمان‌دهندگان در لیبر نوتس اتحادیه‌های خود را وسیله‌ای حیاتی برای اعمال قدرت جمعی خود و تغییر محیط کار و بلکه تغییر جهان می‌بینند. همان‌طور که همه‌گیری کووید-۱۹ شکاف بین منافع کارگران و کارفرمایان را آشکار کرد و موجی از سازماندهی توسط کارگران مشاغل ضروری را برانگیخت، بحران کنونی نیز فرصتی برای ایجاد یک اقدام توده‌ای و دسته‌جمعی فراهم می‌کند. گونزالس گفت: «سرکوب، باعث ایجاد مبارزه‌جویی می‌شود»، به شرطی که کارگران سازمان‌یافته باشند و بتوانند به همکاران خود در غلبه بر ترس‌هایشان کمک کنند. «شما باید تضعیف روحیه را به مبارزه‌جویی تبدیل کنید.»
کارگران فدرال در حال حاضر با بزرگترین کارزار اتحادیه‌شکنی در تاریخ آمریکا روبه‌رو هستند و بیش از یک میلیون کارگر قرار است با فرمان اجرایی در سال ۲۰۲۵ حقوق چانه‌زنی دسته‌جمعی خود را از دست بدهند. قلب تپنده کارزار مقابله با این وضعیت «شبکه اتحادیه‌گرایان فدرال» است که در کنفرانس ۲۰۲۲ لیبر نوتس شکل گرفت، پس از آن که کارگران فدرال از آژانس‌های مختلف با یکدیگر ملاقات کردند و الهام گرفتند تا «بسیاری از شعبه‌های محلی خواب‌آلود را بیدار کنند.» این حرف را پل اوسادبی، وکیل سابق وزارت مسکن و توسعه شهری زد، کسی که پس از اعتراض به بی‌اثر کردن «قانون مسکن منصفانه» اخراج شد. لیبر نوتس ادبیات و تاکتیک‌هایی را به آن‌ها داد تا برای حمله‌های آتی به حقوق‌شان آماده شوند. اوسادبی در جلسه افتتاحیه گفت: «حمله به کارگران فدرال، حمله به همه زحمتکشان است. این کار را با ما می‌کنند تا بتوانند سراغ شما هم بیایند. حضور در اینجا در این زمانه بحران، فرصتی است که تنها یک بار در زندگی پیش می‌آید.»
مبارزه‌ی کارگران فدرال تنها یک نمونه از این موضوع است که چگونه کارگران در کنفرانس امسال پیرامون نقش محوری جنبش کارگری در مبارزه با فاشیسم راهبردهایشان را تدوین می‌کنند . مارا سولیس، معلم و عضو فدراسیون مربیان سنت پل (SPFE) گفت: «زمانی که رنه گود در ۷ ژانویه به دست مأمور اداره مهاجرت (ICE) کشته شد، جامعه ما برای اقدام به تکاپو افتاد. ما برای بیرون راندن ICE، از ساختاردهی اعتصاب الگوبرداری کردیم.» اتحادیه‌های معلمان برای سازماندهی گشت‌های مدرسه، تحویل مواد غذایی، رساندن افراد به قرارهای پزشکی و دادگاه مهاجرت، و سایر خدمات به اعضای جامعه مهاجر خود که در بحبوحه عملیات «سِرج مترو» (Metro Surge) در خانه‌هایشان پناه گرفته بودند، از ساختار ارتباطی چندلایه‌ای که برای ارتباطات زمان اعتصاب توسعه یافته بود استفاده کردند.
در ائتلاف با سایر اتحادیه‌های محلی و گروه‌های اجتماعی، سولیس و همکارانش اختلال گسترده به مدت یک روز را سازماندهی کردند، که تخمین زده می‌شود طی آن ۱۰۰ هزار نفر در سراسر ایالت در خیابان‌ها راهپیمایی کردند و از کار، مدرسه یا خرید خودداری کردند. او به من گفت: «۲۳ ژانویه بدون جنبش کارگری اتفاق نمی‌افتاد.» کنفرانس امسال به سازمان‌دهندگان فرصت داد تاکتیک‌هایشان را با کارگران شهرهای دیگر به اشتراک بگذارند و در مورد چگونگی هماهنگی اقدامات آتی در سراسر کشور استراتژی بچینند. گرگ ناماچر، رئیس شعبه محلی ۲۶ اتحادیه کارگران نظافتی و امنیتی (SEIU)، گفت: «چیزی که ما در تویین سیتیز دیدیم، تخلف و دست‌درازی باورنکردنی مأموران فدرال و نقض قوانین محلی و ملی… معتقدیم این آخرین باری نیست که چنین چیزی می‌بینیم. ما، هم در جنبش کارگری و هم در جوامع، باید برای دفاع از حقوق خودمان آماده باشیم.» درست چند روز پس از کنفرانس، SPFE و فدراسیون مربیان مینیاپولیس گزارش دادند که وزارت دادگستری اعضای اتحادیه را دستگیر کرده است و این دستگری به اعتقاد آن‌ها در ارتباط با فعالیت‌های سازماندهی‌شان در طول عملیات «سِرج مترو» بوده است.
یکی از تصاویر مقاومت خیره‌کننده در برابر کارزار وحشت‌آفرینی ICE از کارخانه بسته‌بندی گوشت JBS در گریلیِ کلرادو بیرون آمد، جایی که کارگران در ماه مارس اولین اعتصاب بزرگ صنعت در چهار دهه گذشته را بر سر مسائل حقوق و تجهیزات ایمنی آغاز کردند. کارمندان آنجا به بیش از ۵۰ زبان صحبت می‌کنند و اهل مکزیک، سومالی، میانمار و جاهای دیگر هستند. چلی مویس، نماینده شعبه محلی ۷ از اتحادیه UFCW که نماینده کارگران در کارخانه گریلی است، گفت: «آن‌ها از کارگران آسیب‌پذیر برای سر پا نگه داشتن سیستم استفاده می‌کنند.» ولی کارگران بر ترس از تلافی‌جویی مدیران غلبه کردند تا یک توقف کار تاریخی را به رهبری بیش از ۹۰ سرگروه اعتصاب آغاز کنند. مویس گفت: «اعتصاب فقط به معنای ایستادن افراد در خیابان و در دست داشتن پلاکاردهای اعتراضی نیست. اعتصاب مثل مدرسه است. به کارگران می‌آموزد چه کسی هستند. به کارگران می‌آموزد که شرکت‌شان وکیل، پول و مدیرانی دارد، اما کارگران هم چیزی دارند. ما خودمان را داریم.»
ناتانیل مان، که در تیم نظافت JBS کار می‌کند، گفت از زمان اعتصاب شاهد دگرگونی کارخانه بوده است. کارگران قرارداد جدیدی را با افزایش دستمزدی ۳۳ درصد بالاتر از پیشنهاد اولیه JBS به دست آوردند و تضمین گرفتند که شرکت هزینه تجهیزات حفاظت فردی را پرداخت خواهد کرد، تجهیزاتی که کارمندان می‌گفتند پیش از این هزینه‌اش از دستمزدشان کسر می‌شده است. او به من گفت: «این اولین باری است که می‌بینم آدم‌های آنجا لبخند می‌زنند.» تنها چند ماه پس از اینکه در طول اعتصاب برای اولین بار با اتحادیه خود آشنا شد، مان اولین سفر خود را به یک شهر بزرگ برای شرکت در کنفرانس انجام داد. او گفت: «من همیشه حرفی برای گفتن دارم و معمولاً می‌توانم احساساتم را به خوبی بیان کنم. اما هرگز چنین تجربه آگاهی‌بخشی نداشته‌ام.» پس از ملاقات با کارگران بسته‌بندی گوشت و مواد غذایی از ایالت‌های دیگر، مان از همین حالا به کارزار قرارداد بعدی و نحوه هماهنگ کردن زمان‌بندی‌های چانه‌زنی بین شعب محلی مختلف فکر می‌کند. او گفت: «این اتفاق بزرگی خواهد بود. اگر همه را خوب هماهنگ کنید تا قراردادها تقریباً در یک زمان بسته شوند، می‌توانید کل کشور را تعطیل کنید.»
کارگران امسال در سپیده‌دم انقلاب صنعتی جدید که توسط هوش مصنوعی هدایت می‌شود، گرد هم آمدند. طبقه کارگر در این لحظه گسست و تحول، آسیب‌پذیر است، اما بسته به اینکه اثرات بی‌ثبات‌کننده اتوماسیون تا چه حد فراگیر خواهد بود، فرصتی برای اقدام جمعی در سراسر صنایع یقه آبی و یقه سفید نیز دارد. در کنفرانس، کارکنان انبار آمازون، مهندسان نرم‌افزار و اعضای تیم‌های سرگرمی در مورد اینکه چگونه مدیران‌شان از اتوماسیون به عنوان تهدیدی برای بی‌انگیزه کردن و از هم پاشیدن سازمان کارگران استفاده می‌کنند، بحث کردند. در میزگردهایی با تمرکز بر نظارت در محیط کار و تهدید جایگزینی مشاغل، کارگران تأکید کردند که نمی‌توانند منتظر اقدام قانونی پیرامون هوش مصنوعی بمانند، آن‌ها برای رسیدگی به این مسائل اکنون به مفادی در قراردادهایشان نیاز دارند. خوان مرلس، کارگری در مرکز هوایی آمازون (KSBD) در اینلند امپایر، گفت: «این مطالبه فوری جنبش کارگری است.» آمازون در حال حاضر آزمایش و استقرار ماشین‌آلات مجهز به هوش مصنوعی برای دسته‌بندی بسته‌ها و سیستم‌های مدیریت الگوریتمی برای جابجایی کارگران در سراسر انبار را آغاز کرده است. کارگران درباره این موضوع بحث کردند که چگونه از هوش مصنوعی به عنوان موضوعی برای آگاهی‌بخشی و برانگیختن همکاران در گفتگوهایشان استفاده کنند و به این نکته اشاره کردند که چگونه این امر تفاوت منافع بین کارگران و مدیران را بارزتر می‌کند. مرلس گفت کارگران باید از انقلاب صنعتی قرن نوزدهم که «منجر به تمرکز ثروت و استثمار شدید کارگران شد» درس بگیرند و برای کنترل دموکراتیکِ فرآیند کار مبارزه کنند.
فراتر از آموزه‌های صرف کارگاه‌ها، کارگران به لیبر نوتس می‌آیند تا از حس تعلق به یک جامعه و همبستگی میان خود قوت قلب و نیرو بگیرند، و ارزش‌های جمعی خود را تصریح کنند تا خود را برای مبارزات پیش رو آب‌دیده سازند. گونزالس گفت: «ما همیشه پیروز نمی‌شویم. [اما مسئله این است] که این ذهنیت را برای کارگران ایجاد کنیم که آن‌ها موظف‌اند برای بقا متعهد به مبارزه باشند.» سالنِ مملو از جمعیت در مراسم اختتامیه کنفرانس در روز یکشنبه نشان می‌دهد که با وجود مشکلات آب و هوایی، جناح مبارزِ جنبش کارگری ظاهراً در حال بزرگ‌تر شدن و فراتر رفتن از فضای فعلی خود است.
مان گفت تا زمانی که به لیبر نوتس نیامده بود، به طور کامل متوجه تأثیر اعتصاب JBS نشده بود. او گفت: «این رویداد واقعاً به افراد زیادی امید داد.» او با صحبت با آن‌ها متوجه شد: «من فقط یک کارگر در JBS نیستم. من بخشی از چیزی هستم که کل کشور و کل جهان را در بر می‌گیرد.» در لیبر نوتس، کارگران بستری برای به اشتراک گذاشتن نحوه مبارزه (و البته پیروزی) خود دارند و این امر یادآوری بسیار مهمی از پتانسیل جمعی آن‌هاست. آلفونسو مارتینز والرو، کارگر آمازون از اسپانیا، گفت که از مجموعه اعتصابات انبار خود در سال گذشته درس گرفته است. او گفت: «قدرتمندترین شرکت جهان هنوز یک مشکل دارد: آن‌ها به ما نیاز دارند. تا زمانی هم که به ما نیاز دارند، ما قدرت داریم.» به رسمیت شناختن این قدرت به کارگران کمک می‌کند با روحیه‌ای خستگی‌ناپذیر با مبارزه بی‌امان خود روبه‌رو شوند. همان‌طور که لامپکین از گروه CREW در میان تشویق ایستاده حاضران در مراسم اختتامیه اعلام کرد: «هیچ پیروزیِ دائمی و هیچ شکست دائمی وجود ندارد، اما همیشه یک راه رو به جلو هست.»
منبع:
https://www.thenation.com/article/economy/labor-notes-conference-ai-unions/