تاثیر جنگ و ناامنی بر امنیت غذایی

دکتر محمدحسین عمادی معتقد است مشکل امنیتی یا ناامنی غذایی، بود و نبود غذا یا قحطی نیست. او با اشاره به این که برخی مسئولین رده‌اول کشور عنوان می‌کنند که ما دیگر قحطی نخواهیم داشت می گوید مهم‌تر از فراهمی غذا، دسترسی فیزیکی و اقتصادی به غذاست. این‌که گفته می‌شود «غذا هست ولی گران است» درواقع یعنی «غذا هست ولی نیست». وقتی قدرت خرید ندارید عملاً جزو گروهی هستید که مورد تهدید «قحطی نوین» یعنی قطعی دسترسی قرار گرفته‌اید. این قحطی جدید است؛ یعنی قدرت خرید در واقع نوعی قحطی است.

او در ادامه با اشاره به ۸۰۰ میلیون نفر گرسنه و بیش از دو میلیارد و سیصد میلیون نفر دارای سوءتغذیه در جهان می گوید: سوءتغذیه فقط به معنای کمبود غذا نیست؛ گاهی غذای ناقص، پرخوری، انرژی زیاد همراه با کمبود پروتئین و مواد معدنی است. با این حساب، بیش از یک‌سوم جمعیت جهان با سوءتغذیه و ناامنی غذایی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. در بررسی علت این پدیده سه عامل اصلی مطرح می‌شود: یکی همه‌گیری کووید در چند سال گذشته، بعد درگیری‌های نظامی یا همان کانفلیکت و از همه مهم‌تر تغییرات اقلیمی یا Climate Change. به عبارتی Three C که امنیت غذایی جهان را تهدید می‌کنند و نرخ سوءتغذیه و گرسنگی را بالا می‌برند.

عمادی با نقد سیاست های تحریمی عنوان می کند دولت آمریکا در دو سال گذشته ثابت کرده که از هر ابزاری برای هر دسترسی به هر هدفی استفاده می‌کند. حتی سیاست‌هایی که شبیه سیاست نفت در برابر غذا در عراق نیست. آن زمان سازمان ملل حاکم بود و می‌توانست میانجی و کنترل‌کننده باشد، اما الان با ضعف سازمان ملل و گردن‌کشی قدرت‌های بزرگ، به‌خصوص آمریکا، این نقش زیر سؤال رفته است. غزه بهترین مثالش بود و به نظر من سازمان ملل در غزه دفن شد. دیگر مرجع جهانی برای جلوگیری از نسل‌کشی و استفاده ابزاری از غذا برای مرگ و تسلیم مردم وجود ندارد.