معضل اشتغال جوانان در بریتانیا
در بریتانیا، اندی برنام معضل اشتغال جوانان بریتانیا را به اولویت اصلی خود تبدیل کرده و از نخستین هفتههای خود در مقام نخستوزیری برای رونمایی از مجموعهای از اقدامات جهت تقویت آموزشهای فنی و دورههای کارآموزی استفاده کرده است.
روزنامه گاردین در یادداشتی با عنوان «دوبلین چه آموزهای برای ما دارد؟ سفر ماموریتی میلبرن برای حل بحران اشتغال جوانان» به مشکلات نسل نیت (NEET) در بریتانیا پرداخته است.
آلن میلبرن در حالی که یک حلقه فلزی را دور سیم مارپیچ یک بازی اعصاب هدایت میکند، ابعاد بحران اشتغال جوانان بریتانیا را توضیح میدهد: «ما بیش از یک میلیون جوان داریم که نه در حال تحصیلند، نه مشغول به کار و نه در حال آموزش (NEET). بحران واژهای است که بیش از حد استفاده میشود — اما این واقعاً یک بحران است.» در یک سفر حقیقتیابی به دوبلین، از این وزیر سابق کابینه بریتانیا در حال بازدید از مرکز آموزش کارآموزی راهآهن ایرلند پذیرایی میشود. او به کارآموزانی که این بازی را راهاندازی کردهاند میگوید اگرچه اوضاع در بریتانیا نامساعد است، اما ایرلند در مسیر درستی قرار دارد.
«این نرخ در اینجا حدود نصف است و بسیار سریع افت کرده است. و ما میخواهیم بفهمیم آن علت چیست؟ چرا؟ اتفاقی در جریان است؛ شاید کاری هست که شما بچهها انجام میدادید و ما انجام ندادهایم؟»
الیکس توبین، یکی از کارآموزان با جلیقه فسفری پرنور، میگوید: «امیدوارم بتوانیم با هم به جوابش برسیم؟»
طی دهه گذشته، ایرلند به سریعترین میزان کاهش نرخ NEET در هر نقطه از اتحادیه اروپا دست یافته است؛ یعنی از ۱۴.۳ درصد در سال ۲۰۱۵ به ۶.۱ درصد در سال گذشته. این را مقایسه کنید با رشد ۱۱.۱ درصد به ۱۲.۸ درصد در بریتانیا. رومانی تنها کشور اتحادیه اروپاست که نرخ بالاتری دارد.
در حالی که میلبرن خود را برای انتشار گزارشی درباره این بحران برای دولت بریتانیا در پاییز امسال آماده میکند، هیأتی از مقامات، رهبران خیریهها، رؤسای صنایع و شهردار یورکشایر جنوبی، اولیور کوپارد را در این سفر به آن سوی دریای ایرلند با خود همراه کرده است.
او میگوید: «ما واقعاً اینجا هستیم تا بفهمیم فرمول جادویی چیست. فرصتهای زندگی جوانان در اینجا در حال متحول شدن است. لازم نیست راه دور بروید — کافی است به حومه دوبلین بروید — تا با کانونهای بزرگ محرومیت و فقر مواجه شوید. بنابراین هیچکس در اینجا نمیگوید 'ما مشکل را حل کردهایم.' اما قطعاً چیز متفاوتی وجود دارد که میتوانیم از آن یاد بگیریم.»
در بریتانیا، اندی برنام معضل اشتغال جوانان بریتانیا را به اولویت اصلی خود تبدیل کرده و از نخستین هفتههای خود در مقام نخستوزیری برای رونمایی از مجموعهای از اقدامات جهت تقویت آموزشهای فنی و دورههای کارآموزی استفاده کرده است. حزب کارگر همچنین در میان نگرانیها درباره هزینه سالانه ۱۲۵ میلیارد پوندی ناشی از افزایش بیکاری جوانان برای اقتصاد و ماليه عمومی، خود را برای تلاش تازهای جهت اصلاحات رفاهی آماده میکند.
تحت هدایت کییر استارمر، دولت اهدافی را برای ریشهکنی بیکاری بلندمدت جوانان تعیین کرد و برنامههای شغلی، کمکهزینهها و تضمینهایی را با هدف کمک به جوانان بالغ برای ورود به بازار کار آغاز کرد. با این حال، رهبران کسبوکارها استدلال میکنند که حزب کارگر از طریق افزایش مالیاتها، افزایش حداقل دستمزد و برنامههایی برای تقویت حقوق کارگران، اوضاع را بدتر کرده است. کارفرمایان همچنین در میان بحران هزینههای زندگی با سایر هزینههای خروشان و تقاضای ضعیف مصرفکنندگان مواجه شدهاند.
در ایرلند، بخشی از دلیل چرخش در وضعیت اشتغال جوانان به بازگشت اقتصادی آن پس از بحران مالی ۲۰۰۸ مربوط میشود. این کشور یکی از بزرگترین قربانیان جهانی بود، چراکه انفجار حباب بازار مسکن باعث سقوط ۱۰ درصدی اقتصاد تنها در یک سال شد و نرخ بیکاری را تا سال ۲۰۱۲ به ۱۶ درصد رساند. بیکاری جوانان به اوج خود یعنی نزدیک به ۳۰ درصد رسید، در حالی که همزمان با بحران بدهی منطقه یورو در دهه ۲۰۱۰، بسیاری برای کار به خارج از کشور رفتند.
پدر کوری فارل از جمله کسانی بود که وقتی شغلش به عنوان مکانیک در شرکت هواپیمایی آلمانی لوفتهانزا به خطر افتاد، عازم بریتانیا شد. این کارآموز راهآهن ایرلند میگوید: «وقتی آنجا تعطیل شد، او برای رفتن انتخاب شد. او از آن زمان تاکنون همانجا کار کرده است. من آن زمان فقط شش سالم بود.» از آن زمان، اقتصاد دوباره اوج گرفته است؛ موضوعی که تا حدی ناشی از مالیاتهای پایین برای شرکتهای بزرگ فناوری آمریکایی بوده است. فارل میگوید این کشور «۱۰۰٪ از بدترین شرایط عبور کرده است.» اگر چیزی هم باشد، اوضاع بیش از حد به سمت دیگر چرخیده است زیرا هزینههای زندگی سرسامآور شده است: «این را بیش از هر چیز دیگری میتوانید در گران بودن همه چیز در اینجا ببینید.»
میلبرن اذعان دارد که پیشرفت ایرلند تا حدی ناشی از عوامل اقتصادی است. با این حال، بریتانیا همچنان میتواند چند درس در حوزه سیاستگذاری بیاموزد.
در دبیرستان سنت ستون در غرب مرکز دوبلین، معلمان به این وزیر سابق کابینه حزب کارگر میگویند که برای حمایت از کودکان در معرض خطر فقر، طرد اجتماعی و محرومیت آموزشی، پول اضافی از دولت ایرلند دریافت میکنند.
این برنامه که تحت عنوان DEIS (ارائه فرصتهای برابر در مدارس) تأمین مالی میشود، تمرکز بزرگی بر آموزشهای فنی و کمک به دانشآموزان برای آمادهسازی جهت ورود به دنیای کار دارد. سارا گرین، مدیر مدرسه، و چریل کیلر، مشاور شغلی آن، در حالی که در دفتر معلمان نشستهاند توضیح میدهند که درباره اینکه دانشآموز به دانشگاه برود یا نه بیپیشنهاند (نگاه متعصبانهای ندارند). دستیابی به یک شغل مهمتر است.
تجربه کاری به عنوان بخشی از برنامه درسی نمرهدهی میشود، در حالی که دانشآموزان این فرست را دارند تا پیش از تحصیل برای مدرک نهایی آکادمیک یا فنی (معادل A-levels یا دیپلم بینالمللی)، یک «سال دوره انتقالی» (TY) را بگذرانند. به عنوان یک طرح اختیاری، دوره TY برنامه درسی ثابت ندارد و معمولاً شامل تجربه کاری و هدایت شغلی است، اما دروس اصلی باید به نوعی به مدت دو ساعت در هفته پوشش داده شوند.
کالوم، یکی از دانشآموزان مدرسه، یک دوره ۱۰ هفتهای زبان چینی گذراند. او پس از اتمام مدرک کاربردی خود، از ماه سپتامبر کار خود را به عنوان کارآموز شرکت دیاژو در کارخانه معروف آبجوسازی گینس در سنت جیمز گیت دوبلین آغاز خواهد کرد. او میگوید: «به لطف مدرسه، این کار آسان بود.»
در بریتانیا، برنام در تلاش است تا منزلت و اعتبار برابری میان مسیرهای آموزشی آکادمیک و فنی ایجاد کند. ماه گذشته، او از یک کمکهزینه جدید ۴۵۰۰ پوندی در سال برای هر خانوار جهت حمایت از پذیرش دورههای کارآموزی خبر داد. در راهآهن ایرلند، کارآموزان میگویند احساس میکنند در مسیر سریع پیشرفت هستند، در حالی که دوستانشان در دانشگاه با بدهی دست و پنجه نرم میکنند. با این حال، الیکس توبین میگوید شهرت دورههای کارآموزی در ایرلند مشابه بریتانیاست.
او میگوید: «اگر عملکردی بالاتر از حد متوسط داشتید، به عنوان گزینه اصلی به سمت دانشکده هدایت می شدید. اینطور بود که اگر کارآموزی انجام میدادید، به اندازه کافی برای رفتن به دانشکده باهوش نبودید. اما فکر میکنم این برچسب و ذهنیت منفی برچسبی است که مطلقاً باید در اسرع وقت نابود شود. برخی از باهوشترین آدمهایی که دیدهام در دورههای کارآموزی هستند و برخی از سردرگمترین آدمهایی که ملاقات میکنید ممکن است در دانشکده باشند.»
در یک مرکز جوانان در منطقه حومهای بالیمون در شمال دوبلین — یکی از محرومترین محلههای شهر — میلبرن روی تیشرت پولوی برند پل اسمیت خود یک پیشبند پلاستیکی میپوشد تا با کودکان محلی کیک فنجانی بپزد.
مرکز جوانان ریکو سنترال در تعطیلات تابستانی مدرسه، به عنوان مکانی که جوانان میتوانند در آن به فعالیت بپردازند، پر از جنب و جوش است. این مرکز همچنین مشاوره سلامت روان، هدایت شغلی و حمایتهای شغلی ارائه میدهد.
جرالدین کامرفورد، مدیر مرکز، میگوید این مجموعه با سازمانهای دیگر برای حمایت از جامعه همکاری میکند: «شما نمیتوانید در انزوا کار کنید. مردم به بخشهای مختلف زیادی نیاز دارند.»
میلبرن میگوید مرکز ریکو نشان میدهد بریتانیا چه چیزی را از دست داده است. از زمان طرح ریاضت اقتصادی محافظهکاران در دهه ۲۰۱۰، بودجه خدمات جوانان در انگلستان ۷۳ درصد کاهش یافته است. هزاران کلوپ جوانان که توسط بخش عمومی اداره میشدند تعطیل شدهاند. در همین حال، تحلیلها نشان میدهد کودکانی از پیشینههای فقیرتر که کلوپ جوانان محلهشان تعطیل شده، در امتحانات سن ۱۶ سالگی تقریباً ۱۲ درصد عملکرد ضعیفتری داشتهاند.
میلبرن به عنوان بخشی از توصیهها برای گزارش نهایی خود، از دولت خواهد خواست تا سطح حمایت از جوانان را به شدت افزایش دهد، با این انتظار که از مدارس خواسته شود به شناسایی و کمک به دانشآموزانی که بیشتر در معرض خطر NEET شدن هستند کمک کنند.
«ما باید به بالادست و سرچشمه برویم، زیرا این کشور و جوانان دارند تاوان این شکست را میپردازند.»
با توجه به اینکه استرس امتحانات باعث افزایش بیماریهای روحی شده و افت تحصیلی مدرسه نشانی از خطر NEET شدن است، این نگرانی وجود دارد که فشار بر کودکان برای اخذ مدرک تحصیلی آکادمیک، در کنار کاهش بودجه حمایت از جوانان، خدمات بهداشتی و طرحهای شغلی، همگی خطر شکلگیری یک نسل سوخته و گمشده از جوانان را به همراه داشته باشند.
دکتر سارا هیوز، رئیس خیریه سلامت روان Mind که او نیز در این سفر حقیقتیابی همراه میلبرن است، میگوید: «در بریتانیا ما همیشه از ادبیات 'سخت دسترس بودن' بچهها استفاده میکنیم. بچهها سختدسترس نیستند، این ما هستیم که دسترسی به ما سخت است. ما رسماً حقیقت را وارونه کردهایم.»
منبع:
https://www.theguardian.com/society/2026/aug/07/alan-milburn-dublin-quest-youth-jobs-ireland