برگزیت در بن‌بست؛ آیا بریتانیا راهی برای خروج از بحران می‌یابد؟
کنفرانس سیاسی بریتانیا و چالش اجماع بر سر آینده روابط با اروپا
جلسه کنفرانس سیاسی ماه آینده مجلس بریتانیا شاید مهمترین جلسه در تاریخ اخیر آن باشد. همزمان با آن کنگره سراسری اتحادیه‌های کارگری آغاز خواهد شد و با جلسه حزب محافظه‌کار پایان خواهد یافت. آیا نیروهای مرکب از همه کسانی که مقامی انتخاباتی در بریتانیا دارند میتوانند مسیری را برای خروج از راه پرپیچ و خم فعلی برگزیت طراحی کنند؟
یک‌سال پس از برگزاری همه‌پرسی، مردم هیچ رهبر مشخصی در میان نخبگان منتخب خود ندارند تا پیشنهاد یا طرحی درباره معنای برگزیت و آنچه اکنون باید اتفاق بیفتد، ارائه دهد. مروین کینگ رئیس پیشین بانک انگلستان، محق است بگوید یک‌سال به باد فنا رفت با سخنان بی‌معنایی همچون «برگزیت، برگزیت است» یا ترهات افراطیونی همچون لیام فاکس که درباره ورود جوجه‌های کلردار و گوشت‌های گاو هورمونی به قفسه‌های سوپرمارکت از آمریکای دونالد ترامپ در حال ژست گرفتن هستند.
ترزا می در حال چیدن کابینه با افراد اروپاستیزی سرسختی همچون مایکل گُو و کریس گریلینگ است. همچنین دیوید دیویس را بعد از 20 سال تبعید سیاسی برای خروج کشور از یورو بازگردانده است. اما دیویس همان کسی است که در سال 2009 این جمله معروف را گفت: «دموکراسی‌ای که ذهنیتش را نتواند تغییر دهد، دیگر دموکراسی نیست». این جلسه همان زمانی است که این تز به محک آزمون باید گذاشته شود. همزمان با این جلسه، اتحادیه‌های کارگری میتوانند با پافشاری بر اولویت بازار واحد شروع کنند. زمان آن است که باید واژگان حیله‌گران‌های همچون «دستیابی حداکثری» دور ریخته شوند و همچون نروژی‌ها یا سوئیسی‌ها، انگلستان یا در داخل یورو باید بماند یا خارج از آن. رهبران اتحادیه‌های کارگری هم‌اکنون به اقدامات یکدیگر برای کنترل بازار کار و ارتقای آموزش و دستیابی به مشاغل برای کارگران بریتانیایی چشم دوخته‌اند. از سوی دیگر، امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور فرانسه نیز مصر است که اقدام کلیدی اتحادیه اروپا، همان دستورالعمل موسوم به راهنمای مکتوب کارگران (PWD) است که باید سختگیرانه‌تر شود تا کارفرمایان نوکر کارگران خارجی از استخدام کارگران یکبار مصرف اروپای شرقی دست بردارند.
اما کنگره اتحادیه‌های کارگری می‌تواند به 6 میلیون عضوش اطمینان دهد که میتوانند در بازار واحد بمانند و از کارگران محلی حمایت کنند؛ بدون آنکه به بوروکراسی بسیار گسترده صدور ویزا و کار یا اجازه اقامت بازگردند. حزب لیبرال دموکرات انگلستان باید تصمیم بگیرد که آیا تنها سیاستش در این لحظه مهم در تاریخ اروپا و بریتانیا این است که صرفا انگشت اشاره را به سمت دو رقیب بزرگترش ببرد یا نه؟ به جای اینها، باید دید آیا وینس کیبل که سیاستمدار بزرگتر و عاقل‌تر از ترزا می و جرمی کوربین است، می‌تواند برتری خود را بر این دو نشان دهد و خطوط کلی مسیری برای حفظ بریتانیا به عنوان بخشی از اروپا ارائه کند؟
برای این سه نفر سند جدید کلیدی، نتایج یک بررسی از انتخابات اخیر بریتانیا از میان 30 هزار نفر رأی‌دهنده است که تاحدی بزرگترین بررسی نگرش رأی‌دهندگان است. این بررسی نشان می‌دهد که ترزا می و سخنگویان حزب کارگر، زمانی که می‌گویند انتخابات سراسری ماه ژوئن نشان داد که بیش از 80 درصد رأی‌دهندگان خروج از بازار واحد و اتحادیه گمرکی را مورد حمایت قرار می‌دهند، حقیقت را نمی‌گویند. برخلاف این نویسندگان، این بررسی نشان داد که10هزار و 317 نفر از 30 هزار رأی‌دهنده مورد بررسی، برگزیت را موضوع اصلی انتخابات می‌دانند و به حزب کارگر رأی دادند تا با برگزیت سفت و سخت مخالفت کنند. این مطالعه نشان می‌دهد تعداد کثیری از رأی‌دهندگان همیشگی حزب محافظه‌کار، بینی‌شان را می‌گیرند و به کوربین رأی می‌دهند بدین خاطر که حزب کارگر را درباره برگزیت نرم می‌دیدند، برخلاف حزب محافظه‌کار که درباره برگزیت سفت و سخت بود. به هر حال، با وجود این همه مسئله، جلسه ماه آینده بسیار مهم است؛ چون نمایندگان باید به یک راه‌حل اجماعی برای برگزیت برسند. از طرف دیگر، پس از این جلسه، انتخابات آلمان نیز خواهد بود که دولت جدید آلمان را مشخص خواهد کرد. بنا به این تصویر، اروپا بخصوص انگلستان بهتر است هرچه سریعتر بر سر مسائلی که اختلاف دارند به اشتراک برسند وگرنه ممکن است اوضاع فعلی اروپا و انگلستان را به وضعی شبیه دهه 1930 بکشاند.