اقتصاد پنهان بافت فرسوده؛ سود یا عدالت؟

در بیش از یک دهه و نیم گذشته یکی از مهمترین سیاست‌های کالبدی- شهری شهردار سابق، سیاست نوسازی بافت‌های فرسوده از طریق تجمیع املاک فرسوده کوچک و تراکم‌سازی‌های گسترده در محلات اکثرا شلوغ و پایین شهری تهران بود. این سیاست‌ها توانست بخش‌هایی از این مناطق را تغییر چهره دهد.

این سیاست صرف‌ نظر از آنکه ساختار و معماری تاریخی شهر تهران را تغییر داد، همچنین به لحاظ تخصیص خدمات بهداشتی، آموزشی و ترافیکی برای  سیل جمعیت سرازیر شده به این محلات، مسائلی را به وجود آورد. با این حال مدیریت شهری سابق تهران همواره به تخریب بافت‌های قدیمی تهران و نوسازی آن در قالب طرح نوسازی بافت فرسوده افتخار کرده است.

 این در حالی است که برخی صاحبنظران معتقدند  سیاست‌های رایج مسکن در کشورهای توسعه یافته بیشتر مبتنی بر «ترمیم بافت‌های قدیمی و فرسوده» است تا تخریب و نوسازی آنها. در این پرونده ما در پی پاسخ به این پرسش هستیم که منطق پشت پرده اقتصادی سیاست نوسازی بافت فرسوده چیست؟ آیا این طرح‌ها توانسته حیات شهری بهتری را برای ساکنین این محلات بسازد؟ و در نهایت اینکه آینده بخش مسکن تهران و کشور با ادامه روند تخریب بافت فرسوده به کجا خواهد رفت؟