تقابل معیشت ساحل‌نشینان و بقای جنگل‌های حرا

وقوع بحران‌های نفتی بی‌توضیح و ایجاد محدودیت‌های امنیتی در آب‌های جنوبی قشم، صیادان بومی را برای گذران زندگی به سمت سواحل شمالی و پناهگاه حیاتی جنگل‌های حرا سوق داده است. صیادان پیشکسوت از نابودی سنت «صیادی اخلاقی» که مبتنی بر صید جمعی، انتخاب فصل مناسب و رهاسازی ماهی‌های کوچک بود، ابراز نگرانی می‌کنند. امروزه با رواج تورهای نایلونی شخصی و بهره‌کشی فراتر از ظرفیت بازسازی دریا، گونه‌های ارزشمندی همچون حلوا سفید، حلوا سیاه، کولی بزرگ، لوچی و شنگو به ندرت در تورها دیده می‌شوند و هشدارهای قدیمی کارشناسان درباره تبدیل این آبزیان به عکس‌های یادگاری محقق شده است.

گسترش ابزارهای صید ناپایدار مانند تورهای «شطونی» در محدوده درگهان و باسعیدو، مسیر ورود آبزیان به خورها را مسدود کرده است. همچنین فعالیت قایق‌های «جل‌کش» یا صید ترال در محدوده لافت تا گوران آسیب‌های مهلکی به بار آورده است؛ به گونه‌ای که برای صید هر ۱۰ کیلوگرم میگو، حدود ۹۰ کیلوگرم ماهی کوچک غیرهدف تلف شده و به پودر خوراک آبزیان تبدیل می‌شود. از سوی دیگر، ورود اتباع خارجی برای صید و صادرات عروس دریایی به چین، فشار جدیدی بر اکوسیستم بار آورده است. حل این چالش پیچیده تنها با ممانعت‌های دستوری ممکن نیست و متولیان باید با ایجاد معیشت جایگزین پایدار برای بومیان، زنجیره تخریب جنگل‌های حرا و دریا را متوقف کنند