سنگاپور چطور جامعه بدون خودرو ساخت؟

 
با مساحتی ناچیز و جمعیتی نزدیک به ۶ میلیون نفر، سنگاپور از دهه ۱۹۷۰ متوجه شد مالکیت نامحدود خودرو فاجعه‌آفرین است. در سال ۱۹۹۰، سیستم سهمیه‌بندی وسایل نقلیه (VQS) مستقر شد که بر اساس آن، دولت تعداد دقیق خودروهای مجاز کشور را از طریق عرضه قطره‌چکانی «گواهی استحقاق» (COE) کنترل می‌کند و قیمت این گواهی‌ها را نه دستور دولت، بلکه مکانیسم واقعی عرضه و تقاضا در بازار تعیین می‌سازدcontextومحدودیت‌های بازار قیمت آن را تا مرزهای بی‌سابقه‌ای بالا برده استتسنگاپور با وجود اینکه ثروتمندترین کشور آسیاست، نرخ مالکیت خودروی بسیار پایینی دارد (یک خودرو به ازای هر ۹ نفر) و به همین دلیل پارکینگ‌ها عمدتاً در انحصار خودروهای لوکس است. با این حال، کسانی که این هزینه را پرداخته‌اند، برای جبران سرمایه خود پیمایش سالانه بسیار بالایی دارند. سنگاپور که اولین مجری طرح قیمت‌گذاری تراکم در جهان است، اکنون با توسعه پیاده‌راه‌های مسقف، لاین‌های دوچرخه‌سواری و خطوط ارزان قطار شهری، آمار خانوارهای دارای خودرو را از ۴۰ درصد در سال ۲۰۱۳ به ۳۲ درصد در سال ۲۰۲۵ کاهش داده و هدف قطعی خود را ایجاد «جامعه کم‌خودرو» اعلام کرده است.