بازاری‌ها سوسیالیست می‌شوند-بخش دوم

در قسمت قبل بخش اول از مقاله «همگرایی اصناف و پیشه‌وران با جنبش کارگری در ایران ۱۹۲۳–۱۹۱۸» را به قلم حجت فلاح توتکار شنیدیم و دیدیم که چگونه کارگران چاپخانه در سال‌های پس از جنگ جهانی اول، نخستین هسته‌های جنبش کارگری نوین ایران را ساختند و اعتصاب‌های موفقشان دیگر صنوف را هم به فکر ایجاد اتحادیه انداخت. به‌تدریج پیشه‌وران سنتی، از نانوایان و کفاشان تا کارگران بافنده و کارگران ساختمانی، به این موج پیوستند و در کنار هم «شورای عمومی کارگران متحد» را ایجاد کردند، نهادی که مبتنی بر ترکیبی از آموزه‌های سوسیالیستی، سنت‌های صنفی و مناسک مذهبی بود. رشد این جنبش با کشاکش سیاسی دوره‌ی پساکودتای ۱۲۹۹ گره خورد؛ جایی که فشارهای حکومت نظامی، سرکوب مطبوعات و اعتراضات اصناف، فضای تهران را پرتنش کرده بود. با تشدید رویارویی رضاخان با مطبوعات و اتحادیه‌ها، اختلاف‌ها اوج گرفت و حتی به بست‌نشینی سردبیران و حمایت گسترده اصناف از آزادی‌خواهان کشید. در ادامه بخش دوم این مقاله را با ترجمه مهسا جزینی می‌شنویم.